Roger De Winter (1923-2001)
architect & meubelontwerper
Een heldere signatuur
Roger De Winter was een Belgische architect die een opmerkelijke bijdrage leverde aan het postmodernisme van de jaren '50 tot '80. Zijn zuivere stijl vond een doordacht evenwicht tussen functionaliteit en strakke vormgeving.
Opleiding en vroege carrière
De technische basis voor zijn vakkennis verwierf De Winter tijdens zijn studies aan het Hoger Architectuurinstituut Sint-Lucas in Brussel.
De artistieke aanvulling vond hij vervolgens tijdens zijn opleiding aan de Académie La Cambre waar hij zijn grafische vorming kreeg van Joris Minne en in het atelier vertoefde met Victor Bourgeois. Hij werd er opgeleid door niemand minder dan de oprichter van de academie zelf: Henry Van de Velde.
Samen met studiegenoten als Constantin Brodzki en Willy Van Der Meeren, gaf hij nadien - op zijn bescheiden maar eigenzinnige manier - vorm aan het naoorlogse modernisme in België.
%20-%20Vilvoorde.jpg)
signature floating staircase - house Spruyt -1956 - VilvoordeArchitecturale visie en praktijk
In zijn vak was De Winter uiterst ernstig en oprecht: enkel het realistisch uitvoerbare kwam in aanmerking voor zijn ontwerpen. Al het overige beschouwde hij als non-architectuur gevoerd door “valse minnaars” van het vak. Wat het wel haalde werd tot in het kleinste detail doordacht en uitgetekend.
Eenmaal het woonconcept volledig was doorgenomen met de cliënt, volgde een totaalontwerp met weinig ruimte voor compromis. Hij nam de controle over elk aspect, soms zelfs tot aan het plaatsen van meubelstukken en decoratie in reeds betrokken woningen.
RDW with building team - house Jacobs - 1950's - VilvoordeRoger De Winter stond bekend voor zijn grondige planning en was berucht om zijn fanatieke werfopvolging. Op het respect van aannemers en stielmannen kon hij rekenen door zijn uitvoerige kennis van materialen en technieken. Zijn ontwerptekeningen waren uiterst praktisch en toepasbaar.
Hij had een afkeer van politieke inmenging in het vakgebied en vanwege zijn eigenzinnige aanpak was hij selectief in het kiezen van zijn opdrachten. Hierdoor nam hij geen opdrachten aan in het publieke domein en richtte hij zich uitsluitend op de privémarkt.
house Robberechts - 1956 - VilvoordeMet Paul-Emile Vincent (1948-1950)
Als pas afgestudeerden aan La Cambre zetten Paul-Emile Vincent en Roger De Winter meteen een samenwerking op. Enkele opmerkelijke woningen in Vilvoorde kan men zien als het startpunt in de ontwikkeling van De Winter’s stijl. Tijdens deze periode vonden enkele eerste meubelstukken hun weg van de ontwerptafel naar het atelier.
Met Lucien Engels (1950-1954)
In 1950 nam De Winter de dan afstuderende Lucien Engels onder zijn vleugels en startten ze een gezamenlijke praktijk, in het tuinhuis van het ouderlijk huis De Winter. De bouwmeesters inspireerden mekaar tot een reeks karakteristieke rijwoningen die vandaag nog steeds het straatbeeld van Vilvoorde sieren. Na deze korte maar boeiende periode gingen de twee uitlopende karakters hun eigen weg. (Conaerts, Geert & Vanclooster, Lucas. Vilvoorde. Staalkaart van Moderne Architectuur. Peeters Uitgeverij, 2010)
house Renard - 1968 - BrusselsVerdere ontwikkeling
Na 1954 breidde De Winter zijn werkterrein uit tot de wijde omgeving van Vilvoorde. Hij diende het winnende ontwerp in voor het paviljoen van het Ministerie van Gezondheid op de wereldtentoonstelling Expo 58, in het toen al bestaande gebouw dat nu bekend staat als Paleis 6 van het Heizelcomplex in Brussel. Dit vormde meteen ook de enige uitzondering op de regel dat Roger De Winter geen opdrachten in het publieke domein aannam.
De Winter family house & office - 1958 - VilvoordeHij verwierf opdrachten met meer ontwerpvrijheid, wat resulteerde in enkele opvallende en karakteristieke werken.
Zijn eigen multifunctionele gezinswoning met geïntegreerde architectenpraktijk en carport, waar doorheen de jaren enkele getalenteerde medewerkers aan de slag gingen, werd gebouwd in Vilvoorde in 1958.
Een reeks losstaande meubelstukken werd ontworpen. Deze werden in beperkte oplage gemaakt en uitsluitend in specifiek toegewezen woonprojecten geplaatst. Ze weerspiegelen dezelfde aandacht voor kwaliteit die ook zijn architecturaal werk kenmerkt. Dat die nog dagelijks gebruikt worden, door de kinderen en kleinkinderen van de bouwheer van toen, spreekt voor zich.
De serie werd destijds niet uitgebracht maar het werk wordt nu nieuw leven ingeblazen door De Winter Design , als eerbetoon aan de architect.
Nalatenschap
De Winter werkte tot medio jaren ’90 en heeft bijgedragen aan de ontwikkeling van de Belgische architectuur. Zijn werk biedt nog steeds vernieuwende inzichten voor hedendaagse ontwerpers en architecten.